utorak, 5. rujna 2017.

Šta smiju jesti bubrežni bolesnici?

Šta smiju jesti bubrežni bolesnici?

PREPORUKA ZA PACIJENTE OBOLJELE OD HRONIČNE BUBREŽNE BOLESTI I NEFROTSKOG SINDROMA

Pravilna uravnotežena prehrana ključ je dobrog zdravlja svake osobe, a posebno značajna u životu osoba s kroničnom bolešću bubrega. Nepravilna prehrana može pogoršati bubrežnu bolest i biti uzrok mnogih komplikacija kao što su pogoršanje povišenog tlaka kod prekomjernog unosa hrane bogate natrijem (soli) ili pothranjenost uzrokovana neadekvatnim unosom proteina. S jedne strane potrebna je hrana adekvatne kalorijske vrijednosti kako bi se zadovoljile dnevne energetske potrebe, uz adekvatan unos proteina i vitamina, a s druge strane potrebno je ograničiti unos soli, tekućine i hrane bogate fosforom i kalijem.

šta smiju jesti bubrežni bolesnici


U nastavku slijede neka od pravila šta smiju jesti bubrežni bolesnici?

U prehrani je najvažnije obratiti pozornost na unos NATRIJA, KALIJA I FOSFORA, te bi se
prehrana trebala temeljiti na sljedećim glavnim načelima:
▪ ograničiti unos tekućine
▪ jesti što više krute hrane, manje u obliku variva i juha
▪ jesti kuhanu neslanu hranu i izbjegavati konzerviranu hranu
▪ izbjegavati hranu koja sadrži veće količine natrija, kalija i fosfora.


UNOS TEKUĆINE:
Zbog zatajenja rada bubrega, često dolazi do smanjenog izlućivanja mokraće, a često i do potpunog prestanka mokrenja. Bubrezi ne mogu proizvesti mokraću te ju ne mogu izbaciti iz organizma prirodnim putem. Dakle, sva količina tekućine u bilo kojem obliku, koja se unese u organizam ostaje u organizmu, stanicama ili žilama. Ta tekućina jako opterećuje stanice i krvne žile koje se šire, jer moraju u sebe primiti veću količinu tekućine nego je uobičajeno, a i srce mora pumpati nekoliko litara tekućine više, te pluća u kojima zaostaje tekućina onemogućava disanje.
Znači vrlo je važno ograničiti unos tekućine u organizam!
Ne smijemo zaboraviti da je tekućina sve što koristimo za piće, od vode, kave, sokova, alkoholnih pića, mlijeka i slično, ali i juhe, variva i ostalih jušnih jela, kao i voće (npr. lubenica). Važno je i naglasiti da slana, začinjena hrana izaziva žeđ, što za posljedicu ima uzimanje tekućine, te se i na temelju toga preporuča izbjegavanje soljenja hrane.

Osoba oboljela od hronične bolesti bubrega koja povremeno ide na dijalizu bi trebala unijeti u organizam najviše 2,5 litre tekućine (zbrajajući tekućinu koju popije za žeđ i hranu koju pojede a
da sadrži tekućinu). Prekomjerni unos tekućine kod osoba oboljelih od kroničnih bubrežnih bolesti
izuzetno opterećuje organizam i skraćuje život, te dovodi do brojnih komplikacija.

NATRIJ:
Natrij je elektrolit koji je osnovni sastojak kuhinjske soli. Oštećenja bubrega dovodi do toga da se ne može uspostaviti ravnoteža u održavanju potrebne količine natrija u organizmu. Dnevna količina natrija koja je potrebna organizmu iznosi oko 1000 mg. Najviše ga unosimo putem kuhinjske soli, gdje 1g soli sadrži oko 400 mg natrija. Dakle, pacijenti oboljeli od kronične bubrežne bolesti bi trebali kontrolirati unos soli (primarno natrija), svoje dosoljavanje hrane, te izbjegavati industrijski
prerađenu hranu i polugotove i gotove konzervirane namirnice, jer i one sadržavaju veću količinu soli odnosno natrija.

U slučaju velike količine natrija javlja se žeđ, posljedično prekomjerno pijenje i zadržavanje vode u organizmu što rezultira povišenim krvnim tlakom, nakupljanjem tekućine u plućima, oticanju nogu, zglobova, plućnih edema, te dugoročno dolazi do oštećenja srca i većeg rizika od srčanog udara. Dakle potrebno je unositi manje natrija u organizam kako bi se smanjile neželjene komplikacije.

PREPORUKE PACIJENTIMA ZA MANJI UNOS SOLI (NATRIJA) U
ORGANIZAM:

• Jesti više svježe hrane koja prirodno sadrži manje soli.
• Nužno je naviknuti se na prirodan okus hrane.
• U većini slučajeva hrana koja je industrijski prerađena sadrži veću količinu natrija.
• Izbjegavati namirnice koje su glavni izvor natrija: kuhinjska sol, dodaci prehrani koji sadržavaju pojačivače okusa (mononatrijev glutaminat), instant juhe i brzu hranu.
• Kuhati hranu s vrlo malo soli ili bez soli.
• Umjesto soli koristiti druge začine poput origana, metvice, kajenskog paprka, bosiljka, crvene paprike, curryja, kurkume, cimeta.
• Umjesto margarina i maslaca koristite maslinovo ulje i ulje uljane repice.


HRANA KOJA SADRŽI VEĆE KOLIČINE SOLI (NATRIJA):

  suhomesnati proizvodi, dimljeni losos i suhi bakalar, dimljena puretina
• konzerve (npr. paštete, sardine u ulju), dagnje i kavijar
• zreli sirevi (roquefort, gorgonzola, feta, parmezan, gauda i ostali tvrdi i polutvrdi sirevi)
• sirni namazi i topljeni sirevi
• grickalice (čips, štapići, krekeri, perece), kikiriki i kokice
• gotovi umaci i instant juhe (iz vrećica), majoneza i senf
• neke žitne pahuljice (npr. Cornflakes) i pekarski proizvodi (danas postoji kruh s manje soli) i ukiseljeno povrće (feferoni, krastavci, paprika, kupus, repa...)


KALIJ:

Kako bubrežna bolest napreduje, gubi se sposobnog održavanja ravnoteže kalija u organizmu. Prekomjerno unošenje kalija u organizam kod bubrežnih bolesnika dovodi do poremećaja srčane akcije, mišične slabosti, te može izazvati i srčani zastoj.

Redovni laboratorijski nalazi su najbolji parametri u praćenju razine kalija. Za većinu dijaliziranih bolesnika kalij bi trebao biti < 6,00 mmol/L. Ako je vrijednost kalija veća, bolesnik bi trebao voditi evidenciju o prehrani, kako bi se mogle uočiti pogreške i kako bi se u pravo vrijeme izbjegle posljedice. Kalij se nalazi u namirnicama biljnog porijekla (voće i povrće), te se ne može uništiti kuhanjem, pečenjem, smrzavanjem niti konzerviranjem. Lako je topiv u vodi, pa je količina kalija nešto manja ako se baci voda u kojoj se namirnica namakala, kuhala ili konzervirala. Osobito je učinkovito namakanje usitnjenog povrća u hladnoj vodi barem 2 sata prije pripreme, te je potrebno tu vodu baciti. Tako se sadržaj kalija smanji za jednu trećinu.

NAMIRNICE SIROMAŠNE KALIJEM

  • Polutvrdi i tvrdi sirevi, topljeni sir i sirni namaz, svježi kravlji sir, kiselo vrhnje, čajni maslac
  • Jaje, štuka, grgeč i kavijar
  • Kukuruzno brašno, pahuljice i krupica, pšenično brašno i krupica, tjestenina, riža polirana, toast bijeli, dvopek bijeli, heljdino brašno i ječmena kaša
  • Borovnice, kompot od ananasa, kruške i šljive, brusnice 
  • Krastavci, paprika, luk crveni, feferoni
  • Suncokret, sjemenke bundeve, lana i sezama

 NAMIRNICE BOGATE KALIJEM

  • Mlijeko, čokoladno mlijeko, voćni jogurt, tekući jogurt
  • Kamenice, bakalar, dagnje, skuša, pastrva, losos, šaran, som, sardine, oslić, piletina, zečetina, meso purana, teletina, svinjetina, ovčetina, govedina, srnetina, konjetina
  • Sojino brašno, pšenične mekinje i klice, muesli (mješavina žitarica), raženo brašno i riža nepolirana
  • Suho voće, šipak, banana, grožđice, ananas, kivi, marelica, trešnje, naranča, grožđe, breskva, nektarina, smokve, jabuka
  • Grah, soja, komorač list, hren, bob, koleraba, rajčica, grašak, špinat, slanutak, krumpir
  • Lješnjak, orasi, kikiriki i badem

FOSFOR:

Fosfor je mineral koji je važan za formiranje i rast kostiju, te čvrstoću zubi. No, već u ranoj fazi zatajenja, bubreg ne može odstraniti dovoljno fosfora iz organizma, pa zbog toga raste njegova razina u krvi. Povišena i visoka razina fosfora u krvi dovodi do slabljenja kostiju i aterosklerotskih promjena. Ovisno o stadiju bolesti, potrebno je što ranije uvesti dijetu sa smanjenom količinom fosfata, jer gotova sva hrana koja je bogata bjelančevinama i kalcijem, bogata je i fosfatima. Svi mliječni proizvodi (osim svježeg sira i kiselog vrhnja), jaja, meso, riba, mahunarke, gljive, žitarice, suho i koštiničavo voće, čokolada, sladoled, kolači, konzervirana hrana, gazirana pića bi se trebali svesti na minimalan unos, jer sadrže dosta fosfata. Usprkos tome bolesnik smije jesti navedenu hranu u manjim količinama (ne pretjerivati), ali pri tome ne smije zaboraviti uzeti vezače fosfata.

Bolesnik mora imati na umu da vezači fosfata ne mogu djelovati ako se fosfati u organizam unose u prekomjernoj količini.


NAMIRNICE SIROMAŠNE FOSFATIMA

  • Kiselo vrhnje i svježi posni sir, čajni maslac
  • Piletina, riblji fileti, lignje, hobotnica, tripice
  • Bijelo pšenično brašno, riža, kukuruz, bijeli kruh, polubijeli kruh, tjestenina, krumpir
  • Sve vrste voća su siromašne fosfatima
  • Većina je siromašna fosfatima
  • Bomboni, keksi bez nadjeva
  • Sokovi, čaj, žitna kava, limunada
  • Ulja, masti, margarin, biljna vrhnja
  • Med, marmelada, džem


petak, 1. rujna 2017.

Bubrežne kolike

Bubrežne kolike su bolna stanja koja nastaju usled pokretanja kamena u bubregu. Bolovi su izuzetno jaki, lokalizovani u lumbalnom delu sa tendencijom širenja ka preponama i spoljnim polnim organima. Mogu da budu praćeni mučninom, povraćanjem, gasovima, učestalim mokrenjem. Javljaju se iznenada u vidu napada i traju od nekoliko časova do nekoliko dana. Bol nestaje sa izbacivanjem kamena.



Kamen u bubregu je najčešći i najbolniji poremećaj urinarnog sistema. Može nastati bez obzira na životnu dob, pa ga imaju i deca i starije osobe. Međutim, bubrežni kamenac najčešće se sreće kod osoba između 20 i 40 godina. Zbog višeg nivoa androgena sa jedne strane, a manjka faktora koji su inhibitori kristalizacije sa druge, stvaranju kamena u bubregu skloniji su muškarci.

Faktori koji doprinose nastanku kamena u bubregu

Ne postoji jedan mehanizam koji dovodi do nastanka bubrežnih kamenaca već je uvek to splet više različitih. Važnu ulogu ima genetska predispozicija. Kod osobe u čijoj su porodici postojali slučajevi bubrežnog kamenca, veća je verovatnoća da će se razviti.
Takođe, urinarne infekcije, metaboličke bolesti poput hipertireoidizma, nasledne bubrežne bolesti (renalna tubularna acidoza), cistinurija i hiperoksaurija, dovode do nastanka bubrežnih kamenaca.

Poremećaj metabolizma mokraćne kise­line, prevelik unos vitamina D, upotreba lekova za izmokravanje kao i anatcida koji sadrže kalcijum, povećavaju rizik za nastanak bolesti.

Bol, najčešće prva manifestacija

Jak bol najčešće je prvi simptom postojanja kamena. Bolovi nastaju kada se kamen pokrene izazivajući na taj način iritaciju ili začepljenje. Lokalizovana je u lumbalnom delu leđa ili donjem delu stomaka a kasnije se može proširiti i na prepone. Može se javiti iznenada ili biti inicirana udarcem ili fizičkim naporom.

Traje od nekoliko časova do nekoliko dana i prolazi kada se kamen izbaci.

Ponekad uz bol mogu se ja­viti mučnina i povraćanje. Kako se kamen spušta niz mokraćnu cev bliže bešiki, oso­ba ima češću potrebu za mokrenjem koje neretko može biti vrlo neugodno. Ukoliko ovakvo stanje prati povišena temperatura, reč je o infekciji i treba se javiti lekaru.

Povećan unos tečnosti, pomaže izbacivanju kamena

Bubrežne kolikeVećina bubrežnih kamenaca može bez većih problema da prođe kroz urinarni trakt i biva izbačeno. Spuštanju kamenca i njegovoj eliminaciji pomaže unos većih količina tečnosti.

U toku ovog procesa, ukoliko je bolan, najbolje je ostati kod kuće i lekove protiv bolova koristiti prema potrebi. Ukoliko je kamen preveliki za spontani izlazak ili je pozicioniran tako da onemogućava normalan protok urina preporučuje se njegovo razbijanje prime­nom ESWL metode (ekstrakorporalna litotripsija udarnim talasima). Kamen se pretvara u pesak i eliminacija je lakša.

Vreme oporavka nakon ove intervencije je veoma kratko. Većina ljudi se za nekoliko dana vraća svojim uobičajenim aktivnosti­ma. Samo u slučajevima kada ova metoda nije moguća, kamen se uklanja hirurški.

Ko je jednom imao kamen u bubregu, verovatnoća da će se ponovo stvoriti je ve­lika, čak 75%. Važno je zato, sprovesti mere prevencije. Od velike pomoći prilikom savetovanja o merama prevencije je analiza izbačenog kamena. Na osnovu sastava može se savetovati koju hranu treba izbegavati, da li treba povećati unos tečnosti itd.

Evropski vodič za urolitijazu daje i sledeće preporuke u lečenju i preventivi kamena u bubregu:

Oksalatni kamen

Oksalatni kamen sastoji se od kalcijum oksalata i u cilju prevencije njegovog nastan­ka savetuje se unos većih količina tečnosti, unošenje alkalnih citrata i 200-400mg magnezijuma dnevno (osim u slučajevima renalne insuficijencije). Magnezijum vezuje oksalate koji su u urinu prisutni, a citrati kalcijum, čime se stvaranje nerastvornog kalcijum oksalata sprečava. Kod primarne hiperoksalurije preporučuje se unošenje piridoksina (vitamina B6), koji smanjuje izlučivanje oksalata urinom, a povećava izlu­čivanje citrata čime dodatno vrši prevenciju stvaranja oksalatnog kamena u bubregu.

Uratni kamen

Razlaganje ove vrste kamena, koji se zapravo sastoji iz mokraćne kiseline, vrši se hemoli­tolizom koja podrazumeva alkalizaciju urina pomoću alkalnih citrata, kao što je kalijum citrat. Preporučuje se podešavanje pH urina na pH 6,5-7,2.

Cistinski kamen

Ređe se javlja, i to svega u 1-2 % sluča­jeva kod odraslih i u 6-7% kod dece, u odnosu na sve vrste bubrežnih kalkulusa. Glavna terapijska mera za sprečavanje kristalizacije cistina je održavanje pH urina na vrednostima većim od 7,5, što se postiže primenom alkalnih citrata, kao što je kalijum citrat.

Kalcijum fosfatni kamen

Takođe se ređe javlja. Može da bude i posledica urinarnih infekcija. Terapija podrazumeva povećanje diureze i po­dešavanje pH na 5,8 – 6,2, što se postiže unošenjem metinonina.

http://www.pharmamedica.rs/urologija/bubrezne-kolike/

Neplodnost kod muškarca - dijagnostički testovi

Neplodnost muškarca je do pre nekoliko desetina godina samo u 20% slučajeva bila uzrok bračne neplodnosti. Danas, kod 40% parova koji se leče od neplodnosti uzrok je poremećaj u plodnosti muškarca, 40% je vezano za poremećaje kod žena, 10% su zajednički faktori i 10% su idiopatski steriliteti odnosno, uzrok nije poznat.



Problemi sa plodnošću muškarca dugo je bila tabu tema ali, sve veći broj muškaraca koji se susreće sa sterilitetom podstiče lekare ali i opštu javnost da se ovom problematikom više bave. Uzroci steriliteta muškarca, mogu biti različiti od bolesti, infekcija, naslednih poremećaja pa do uticaja životnog stila i okruženja.

Poremećaji usled kojih dolazi do smanjenja ili gubitka plodnosti, samim tim mogu biti urođeni ili stečeni. Na urođene se ne može uticati i tu spadaju malformacije kanala semenovoda, neke genetske abnormalnosti poput Klinefelterov sindrom itd. dok u stečene spadaju sva upalna stanja koja su za posledicu imala narušavanje procesa spermatogeneze. Uzrok neplodnosti mogu biti i konzumiranje lekova, opojnih droga, imunoloÅ¡ke reakcije itd.

BakterioloÅ¡ki testovi: Bakteriološko ispitivanje sprovodi se ukoliko se u ejakulatu utvrdi povećan broj leukocita. Infekcije su značajan uzrok neplodnosti posebno polno prenosive i zahtevaju istovremeno lečenje oba partnera.

Hormonske analize: Hormonske analize rade se kada je broj spermatozoida veoma mali, ukoliko postoji seksualna disfunkcija ili klinički znaci nedostatka hormona. Hormonske analize nisu deo rutinske procedure već se rade samo kod manjeg broja pacijenata. Ove analize podrazumevaju određivanje nivoa FSH, LH i prolaktina. Takođe se određuje i nivo muÅ¡kog polnog hormona testosterona. Od skoro postoji mogućnost, da se odredi i nivo inhibina, hormona koji proizvode Sertoly ćelije testisa. Ovaj hormon se pokazao kao najpouzdaniji za procenu sposobnosti testisa da odreaguju na hormonsku stimulativnu terapiju. Koriste se kako bazične vrednosti inhibina ali se meri i promena vrednosti tokom terapije.

Dodatnim testovima u okviru spermograma procenjuje se eventualno postojanje oboljenja ili poremećaja drugih muških reproduktivnih organa kao što su: pasemenici (epididim), semene kesice ili prostata. Ovi testovi podrazumevaju merenje koncentracije fruktoze (pokazatelj funkcije semenih kesica), cinka i kisele fosfataze (pokazatelji funkcije prostate), kao i alfa glukozidaze (pokazatelj funkcije pasemenika). Kod pacijenata sa neobjaÅ¡njivim infertilitetom kao i kada postoji smanjena pokretljivost spermatozoida rade se testovi kojima se utvrđuje postojanje antispermatozoidnih antitela.

Antitela izazivaju slepljivanje spermatozoida i smanjenje ili gubitak pokretljivosti. Pored ovih testova postoje i specijalni testovi koji se veoma retko koriste a to su Zona pellucida test kojim se ispituje mogućnost spermatozoida da prođe kroz omotače jajne ćelije kao i Test penetracije spermatozoida kojim se ispituje sposobnost spermatozoida da oplodi eksperimentalnu jajnu ćeliju.

Genetsko (hromozomsko) ispitivanje: se sprovodi od skoro i ima vrednost u strogo indikovanim slučajevima (kod pacijenata sa malim brojem spermatozoida ili sa odsustvom spermatozoida u ejakulatu) u cilju ispitivanja abnormalnosti u broju hromozoma ili u poremećaju strukture Y hromozoma. Najčešća genetska anomalija je prisustvu jos jednog X hromozoma (Klinefelterov sindrom ) koji je redovno praćen nedostatkom spermatozoida u ejakulatu. Kod pacijenata sa odsustvom semevoda ispituje se eventualno postojanje gena za cističnu
fibrozu koje ukoliko se izvrši vantelesna oplodnja dete može da nasledi.

Zahvaljujući velikom napretku medicine i medicinske tehnologije neka stanja neplodnosti muškarca koja je pre samo nekoliko decenija bilo nemoguće lečiti, danas se uspeÅ¡no dijagnostikuju i leče. Međutim, i pored svih analiza dešava se da razlog zašto par ne može da ostvari potomstvo, ostane nejasan.

Dijagnostički testovi

Osnovno ispitivanje je analiza sperme- spermogram. Uzorak se dobija masturbacijom posle apstinecije od 2-5 dana. Uzorak mora da bude skupljen u sterilnu posudu i mora se analizirati za 30 do maksimalno 60 minuta od davanja. Za procenu plodnosti značajni su sledeći parametri:


  • Likvefakcija: brzina pretveranja gela u tečnost i ne sme da traje duže od 60 minuta
  • Volumen: trebalo bi da bude veći od 2 ml
  • Konzistencija: ne bi trebalo da bude viskozna (gusta)
  • Koncentracija spermatozoida: trebalo bi da bude veća od 20 miliona/ mililitar
  • Ukupan broj spermatozoida u ejakulatu: trebalo bi da bude veći od 50 miliona
  • Pokretljivost spermatozoida: veća od 50%, od toga bi 35% trebalo da bude progresivno pokretno, odnosno da se kreću pravolinijski
  • Morfologija spermatozoida: više od 30% bi trebalo da bude adekvatnog oblika
  • Leukociti u spremi: ne bi smelo da ih bude više od 1 miliona /ml

Preporuke Svetske Zdravstvene Organizacije

Pre donošenja bilo kakvog zaključka trebalo bi analizirati rezultate dva spermograma urađenih u razmaku od nekoliko dana. Ukoliko se uoči problem, pacijent se upućuje urologu koji zatim odlučuje o potrebi za dodatnim ispitivanjem.
http://www.pharmamedica.rs/urologija/neplodnost-muskarca-dijagnosticki-testovi/

Nikturija - noćno mokrenje

Nikturija je definisana kao buđenje noću zbog potrebe mokrenja bez obzira na broj noćnih mokrenja. Međutim, postoje i druge definicije koje uključuju i broj noćnih mokrenja što otežava određivanje učestalosti ovog simptoma u opštoj populaciji.

Smatra se da se nikturija sreće kod 11-31% osoba starijih od 45 godina. Osobe koje pate od nikturije, noćno mokrenje smatraju značajnom smetnjom, naročito ukoliko je učestalost dva i više puta.



Zbog noćnog usta­janja, san je isprekidan i nekvalitetan što dovodi do dnevnog umora, nervoze, nedovo­ljne koncentracije. Kod starijih osoba, mokrenje češće od dva puta u toku noći povezano je sa učestalošću padova i preloma kuka.

U odrasloj populaciji učestalo mokrenje u toku noći najčešće se povezuje sa konzumiranjem većih količina tečnosti neposredno pred spavanje. Uobičajeno je da čovek mokri na svakih 4-5 sati, odnosno 4-5 puta dnevno. Za 24h, izbaci se 1.5l mokraće. Kapacitet bešike je 400-500ml i starenjem se smanjuje, pa je i učestalije mokrenje kod starijih osoba normalna pojava. Isto tako, kako starimo proizvodnja urina se tokom noći povećava jer žlezda, hipo­fiza, usporava lučenje antidiuretskog hormona.

Nikturija sama po sebi nije bolest već simptom. Uzroci mogu biti mnogobrojni. Od starenja preko uroloških bolesti, dijabetesa, bolesti srca itd. Uzimanje diuretika takođe može povećati učestalost noćnog mokrenja.

Urinarne infekcije kao uzrok učestalog mokrenja

Urinarne infekcije: su zapaljenske promene u različitim delovima urinarnih puteva. Najčešće su izazvane bakterijama koje su normalno prisutne u debelom crevu, a koje dospevaju u mokraćni sistem. Žene su 10 puta podložnije nego muškarci. Statistički podaci pokazuju da 2/3 žena oboli bar jednom u životu, a često se urinarna infekcija ponovo vrati u sledećih godinu dana. Simptomi urinarne infekcije su češće mokrenje uz osećaj žarenja ili peckanja. U uznapredovalim stadijumima bolesti javlja se bol prilikom mokrenja a nekada čak i kada se ne mokri, bol u donjem delu leđa i stomaka,
povišena temperatura, krv u mokraći. Urin je neprijatnog mirisa, mutan i beličast.

Za lečenje urinarnih infekcija koriste se antibiotici koje lekar propisuje na osnovu rezultata antibiograma. Antibiotici pored loših, uništavaju i korisne bakterije koje su normalni stanovnici creva što predstavlja dobru podlogu za razvoj novih infekcija. Uz antibiotike se preporučuje upotreba imunostimulativnih preparata koji jačaju odbrambene snage organizma, ne remete balans bakterijske flore čime se mogućnost ponovnih infekcija smanjuje.

Česti uzroci noćnog mokrenja

Bolesti srca: Bolesti srca i krvnih sudova su uzrok smrti boj jedan savremenog čoveka. Prema podacima Svetske zdravstvene organizacije, od kardiovaskularnih bolesti u svetu godišnje umre oko 17 miliona ljudi. Ekspanzija ovih bolesti posledica je nezdravog načina života koji podrazumeva: nepravilnu ishranu, nedovoljno fizičke aktivnosti, pušenje, gojaznost itd. Simptomi koji ukazuju na bolest srca i/ili krvnih sudova su različiti a nikturija odnosno učestalo noćno mokrenje je skoro redovno prisutna.

Na bolest srca može da ukaže brzo zamaranje i nedostatak daha, nepravilan puls, osećaj treperenja, slabost, umor, vrtoglavice, zbunjenost, bol u grudima, gubitak svesti itd. Bolesti srca i krvnih sudova leče se primenom lekova iz različitih farmakoterapijskih grupa i terapiju određuje lekar specijalista. Pored terapije lekovima veoma je važna i promena stila života.

Smanjenje unosa zasićenih masti i soli, povećanje unosa dijetnih vlakana, umerena fizička aktivnost, smanjenje telesne težine (ako je povećana), prestanak konzumiranja duvana je najmanje što možete da uradite za zdravlje svog srca.

Zapaljenje prostate, prostatitis: je kod muškaraca mlađih od 50 godina najčešća urološka dijagnoza dok se kod starijih nalazi na trećem mestu iza benignog uvećanja i raka prostate. Najčešće je u osnovi bolesti bakterijska infekcija i to bakterijama iz porodice Enterobacteriaceae koje potiču od normalne crevne flore. Zapaljenje prostate osim usled infekcije, može nastati i kao posledica nekih neuro-mišićnih i autoimunih bolesti kao i mehaničkih povreda. Simptomi upale prostate nisu specifični. Javljaju se bolovi ispod i iza polnog organa, u donjem delu stomaka i leđa. Mokrenje je otežano, bolno i učestalo, posebno noću. Iz mokraćne cevi javlja se gnojan a ponekad i krvav iscedak. Pacijent je umoran i ima povišenu temperaturu. Bolest se leči antibioticima.

Uvećanje prostate: Učestalost BHP se povećava sa godinama. Smatra se da je određeni stepen BHP prisutan u 80 % muškaraca starijih od 40 godina. Karakteriše je nemaligni, prekomerni rast ćelija u periuretralnom području prostate, što dovodi do otežanog pražnjenja bešike kroz suženu uretru. Obzirom da se bešika ne može potpuno isprazniti, javljaju se simptomi: odložen početak mokrenja, slab i spor mlaz urina, nepotpuno pražnjenje, isprekidano mokrenje, potreba za mokrenjem više puta u toku noći, bol, jak i iznenadan nagon za mokrenjem. Terapija može da bude medikamentozna i operativna. U slučaju blagih tegoba lečenje se obično započinje primenom biljnih preparata koji ne mogu da dovedu do izlečenja ali u velikoj meri olakšavaju tegobe.

Menopauza: Usled nedostatka estrogena javljaju se urogenitalni simptomi a najčešći je često mokrenje koje se može javljati preko dana ili samo noću. Može biti praćeno bolom, a češće su i urinarne infekcije. Kod čestog i bolnog mokrenja se najčešće postavlja dijagnoza upale bešike bez razmišljanja, a terapija ne daje uvek zadovoljavajući rezultat. Neretko se ponavljano daju antibiotici čak kada se u urinokulturi ne mogu naći patološki mikroorganizmi, a da se i ne pomisli na simptome koje izaziva atrofija, koji bi se uspešnije lečili lokalnim estrogenima.

Dijabetes: Dijabetes je skup metaboličkih poremećaja koji rezultiraju povećanim nivoom šećera (glukoze) u krvi. Simptomi dijabetesa su: učestalo i noćno mokrenje, pojačana žeđ, stalna glad, umor, teže zarastanje rana, učestale infekcije.

autor: Dr Slavica Milovanović Đorović
http://www.pharmamedica.rs/urologija/nocno-mokrenje-nikturija/

srijeda, 11. lipnja 2014.

Uvin čaj djeluje štetno na srce

Prirodni lijekovi za infekcije mokraćnih puteva
Infekcije mokraćnih puteva su veoma čest problem, posebno kod žena. Danas postoji veliki broj lijekova koji se koriste za liječenje urinarnih infekcija. Lijekovi ponekad imaju neželjene i štetne efekte. Priroda nam poklanja cijeli niz preparata koji se mogu koristiti za pomoć kod infekcija mokraćnih kanala. Najveći broj lijekova se prave iz ekstrakcija ljekovitih biljaka.



Prije korištenja prirodnih lijekova obavezno je potrebno posjetiti ljekara, uraditi nalaze urina i urinokulture. Ljekar će donijeti odluku da li je potrebno uraditi neke dodatne pretrage.

Postoji veliki broj biljaka koje povoljno djeluju na bubrege i mokraćni sistem.  Najčešće se koriste biljke koje povećavaju lučenje mokraće, odnosno imaju diuretički efekat. Mnoge od njih istovremeno imaju antiseptičko i antibakterijsko djelovanje.  To su uvin čaj, breza, preslica, kopriva, zečiji trn, kukuruzna svila, brusnica , majčina dušica, šipurak i troskot.

Zavisno od vrste oboljenja bubrega, preporučuju se i određeni biljni čajevi. Kod nas je dosta poznata Brojsova mješavina čaja za bubrege, koja se dugo vremena  koristi za čišćenje bubrega i cijelog tijela. Ova mješavina se pravi od koprive, kantariona, troskota i preslice. Brojsov čaj je dobar za kamence u bubrezima i ciste bubrega. Istovremeno detoksicira cijelo tijelo. Ovaj čaj ubrzava rad bubrega i ne treba ga koristiti duže od dvadeset dana.

Čajeve koji povećavaju mokrenje ne treba dugo koristiti i povremeno treba napraviti pauzu. Kod pacijenata koji imaju pijesak i kamence u bubrezima obično se koristi čaj koji je kombinacija listova breze i koprive, hmelja, šipka i troskota. Ponekad se navedenoj mješavini dodaje i malo vrkute koja umiruje bolove i spazam mišića.

Prije korištenja čaja potrebno je obaviti ljekarski pregled i ukoliko postoji mogućnost utvrditi o kojoj vrsti kamenaca se radi (oksalati, karbonati), pa shodno nalazu koristiti čajeva za otapanje bubrežnih kamenaca.




Ukoliko Vaš nalaz mokraće pokazuje proteine, leukocite i druge patološke materije, preporučuje se čaj od ivanjskog cvijeća ili broćike. Obavezno prije upotrebe treba posjetit ljekara.

Kod bakterijskih infekcija mokraćnog  trakta, kao što su infekcije  ešerihijom koli, streptokokom i stafilokokom osim konzumiranja diuretičkih čajeva, preporučuju se i čajevi koji imaju antiseptičko  i antibakterijsko djelovanje. To su uvin čaj, brusnica,  kunica, majčina dušica i konjogriz.

Brusnica je poznata u narodu kao crvena borovnica, a za liječenje mokiraćnih infekcija  se koristi više njen list, nego plod. Plod brusnice zbog visokog sadržaja vitamina C povećava kiselost sluznice urinarnog trakta, što pogoduje razvoju bakterija. List brusnice ima isti sastav i  slično djelovanje kao list uve, jer uništava bakterije kao što je ešerihija koli. Jedina razlika između ove dvije biljke je u komponenti trijeslovini, koji sadrži list uve, dok ga list brusnica ne sadrži. Trudnice  treba da budu oprezne sa korištenjem uvin čaja, je rmože izazvati kontrakcije materice ukoliko se konzumira u većim količinama.

Trijeslovina djeluje štetno na bubrege, ali i na još neke organe, pa se ne preporučuje ljudima koji imaju problema sa srcem.Čist uvin čaj ne treba piti duže od sedam dana.
Za razliku od lista uve, čaj od lista brusnice, može se konzumirati neograničeno, jer nema tih neželjenih efekata

Bakterijske infekcije urinarnog trakta mogu se uspješno liječiti čajem od lista breze u koji se doda malo sode bikarbone, što ima antiupalno, antiseptičko i antibakterijsko djelovanje i stvara nepovoljnu baznu sredinu u mokraćnim putevima, koja uništava bakterije.

Čaj od ploda brusnice se koristi uvijek poslije antibiotika u liječenju  bakterijske upale mokraćnih kanala. Brusnica stimuliše imunitet organizma, a istovremeno stvara i zaštitni sloj, čime spriječava ešerihiju koli da se naseljava u mokraćnim kanalim.  Ovaj čaj treba korstiti kao preventivno sredstvo.

Nikada nemojte na svoju ruku posezati za antibioticima. Napravite ljekarski pregled i pretrage mokraće. Prirodni lijekovi su vrlo efikasni kada su u pitanju infekcije mokraćnih puteva.. Česta upotreba antibiotika je opasna, jer dovodi do stvaranja rezistentnih sojeva, tako da antibiotici prestaju biti djelotvorni. Kod duge upotrebe antibiotika postoji mogućnost razvoja gljivične infekcije kandidom. Korištenje antibiotika treba da svedete na najmanju mjeru. Koristite preparate koji popravljaju imunitet. Nemojte pretjerivati sa prirodnim preparatima. Dugotrajna upotreba koprive može izazvati koprivnjaču. Česta konzumacija uvin čaja može izazvati srčane smetnje.
Ponekad umjesto kafe napravite sebi šolju čaja od brusnice.



srijeda, 30. travnja 2014.

Šta smiju jesti bubrežni bolesnici?

Kod oboljenja bubrega posebna pažnja se mora posvetiti ishrani. Pravilnom dijetom može se značajno usporiti propadanje bolesnih bubrega i početak hemodijalize. 
Osobe koje imaju bolest bubrega ne smiju jesti hranu bogatu kalijem, jer to može biti opasno po život. 
Bolesni bubrezi nemaju sposobnost da pravilo eliminišu kalijum iz tijela. Visoke vrijednosti kalijuma u tijelu mogu izazvati smrtonosne poremećaje srčanog ritma. 



Svaka osoba koja ima dijagnozu bubrežne bolesti se pita šta treba da jede, kako bi usporila oštećenja bubrega i spriječila dijalizu?

U nastavku slijedi spisak namirnica koje su štetne za bubrege:


Ishrana za bubrežne bolesnike mora biti pažljivo planirana i kontrolisana. 
Ljudi koji boluju od bubrežnih oboljenja (akutna ili hronična bubrežna insuficijencija, povećane vrijednosti uree i kreatinina u serumu) moraju imati prilagođen režim ishrane koji neće dodatno opterećivati njihove bubrege,  niti pogoršavati osnovno oboljenje. 

Osnovni cilj prilagođene ishrane za bubrežne bolesnike je smanjen unos proteina, smanjen unos soli i tečnosti, kako bi se smanjilo optrećenje oboljelih bubrega. 

Unos proteina se mora ograničiti na oko 40 g na dan. 

Hrana za bubrežne bolesnike 
Bubrežni bolesnici mogu jesti slijedeće namirnice: piletina, puretina, neslani mladi sir, riba, bjelance, jogurt od obranog mlijeka. 
Dnevni unos energije treba da dolazi pretežno iz ugljenih hidrata i to složenih ugljenih hidrata.
Za bubrežne bolesnike preporučuju se: kukuruz, kukuruzni hljeb, tjestenina, neslani keks, riža.
Povrće koje treba da jedu bubrežni bolesnici obuhvata: kupus, tikvice, kelj, karfiol, krastavac, mahune, mrkva, cvekla, zelena i crvena paprika, pečeni krompir, crni i beli luk.
Voće koje smiju jesti bubrežni bolesnici obuhvata: kruške, jabuke, narandže, jagode, grožđe, maline, kupine.

Hrana za bubrežne bolesnike treba da se priprema  bez dodatka soli, pa je preporučljivo da se kao začin koriste začinske biljke. 
Kod pacijenata kod kojih nema smanjenog izlučivanja mokraće i kod kojih ne postoje otoci i povišen krvni pritisak, može se dozvoliti umjereno korištenje soli. 

U slučajevima povećanih vrijednosti kalijuma u serumu, isključiti iz ishrane namirnice bogate kalijumom kao pto su:  paradajz, špinat, blitva, leća, pasulj, banane, suhe smokve, kajsije. 

Namirnice koje moraju biti isključene iz ishrane su: industrijske supe (supe iz kesice), kocke za supu, suhomesnati proizvodi, konzervisani proizvodi, alkoholna i slatka gazirana pića. 


nedjelja, 23. ožujka 2014.

Dijeta za bubrežne bolesnike

Celer, rotkvica  i brusnice su zdravi za bubrege
Celer, daikon, hren i rotkvice snažni su 'čistači krvi' koji su prijateljski naklonjeni prema vašim bubrezima. Navedene biljke mogu sačuvati zdravlje vaših bubrega.
Osim redovne konzumacije ovih biljaka za  zdrave bubrege je potrebno ograniči unos soli, procesiranog mesa i zaslađenih napitaka. Ovim postupcima značajno smanjujete rizik od  nastanka bubrežnih kamenaca



Bubrezi su parni organi koji oblikom podsjećaju na grah, a veličine su muške šake. Ovi organi imaju savršen mehanizam za procesiranje najrazličitijih tvari, a zadatak im je održavanje krvi čistom od otrova.
Svakodnevno putem  mokraće eliminiraju otpadne tvari i vodu. Funkcija bubrega je neobično važna,  jer ako posustanu u svojoj zadaći, otpadne tvari se nakupljaju u krvi i izazivaju uremiju.


Kroz bubrege svakodnevno prolaze i važne tvari poput elektrolita i minerala. Bubrezi održavaju njihovu ravnotežu. Bubrezi donose odluku  koliko će se natrija, kalija i fosfora zadržati u tijelu, a koliko će se izlučiti.

Bubrezi osim regulacije ravnoteže vode i elektrolita imaju i neke dodatne funkcije kao što su: otpuštanje tri vitalna hormona, važna za sintezu crvenih krvnih stanica, sudjeluju u regulaciji arterijskog  krvnog pritska i održavanju optimalne razine kalcija u organizmu. Ravnoteža nevedenih tvari neophodna je za optimalno zdravlje.

Zdravi bubrezi imaju veliku rezervnu sposobnost i bez problema podnose i najnezdraviju prehranu, te mogu eliminirati velike količine štetnih tvari. Međutim, svaki organ u tijelu ima svoje granice. Ukoliko terorišete svoje tijelo svaki dan i ukoliko u vašoj porodici postoje osobe sa bolesnim bubrezima, morate biti jako oprezni. Morate čuvati svoje bubrege, paziti na prehranu i redovno kontrolisati njihovu funkciju. Veliki broj bubrežnih bolesti je nasljedan.
Ukoliko bubrežna funkcija počinje da pada, nastaju  različiti problemi. Naime, tada bubreg ne može više tako učinkovito izbacivati sve štetne tvari koje nastaju u našem tijelu pa je neophodno pomoći mu u vidu prilagođene prehrane.

Hrana koja je nepoželjna za vaše bubrege
Iako je svaka osoba posebna biohemijska individua, postoje određeni nutrijenti na koje treba obratiti pažnju kada se radi o zdravlju bubrega.  Prvenstveno se mora  kontrolisati unos bjelančevina i fosfora u prehrani, ali i obratiti pažnju na natrij i fosfor. Pametno je plan prehrane kreirati u suradnji s liječnikom ili nutricionistom. Ipak, određene izmjene u vašoj prehrani morate napraviti sami.

Prije svega potrebno je ograniči količinu proteina u ishrani, jer će ti  pomoći u smanjenju produkcije otpadnih tvari. Ukratko rečeno, manje je opterećenje bubrega, što čuva njihovu rezervnu sposobnost.  Koliko proteina svakodnevno smijete  unositi zavisi od  ozbiljnosti stanja, no svakako povremeno trebate birati životinjske namirnice poput mesa, ribe, jaja, mlijeka i mliječnih proizvoda, jer one osiguravaju sve aminokiseline potrebne organizmu. S mlijekom i mliječnim proizvodima ipak ne treba pretjerivati zbog visoke razine fosfora.

Ravnoteža kalcija i fosfora u organizmu važna je za održavanje zdravih kosti i zuba. No, ukoliko bubrezi ne rade optimalno, fosfor se može gomilati u krvi i uzrokovati ''izvlačenje'' kalcija iz kostiju. Dodatno, visoka razina fosfora može izazvati brojne tegobe, poput boli u kostima i mišićima, te oštećenja srca i pojave životno opasnih aritmija. Stoga je nužno ograničiti unos namirnica bogatih fosforom poput mesa, orašastih plodova, sjemenki, mahunarki, te mlijeka i sira. Brojni gazirani napitci, obiluju fosforom pa je nužno zaboraviti na njih.

Natrij u prehrani najvećim dijelom dolazi iz kuhinjske soli. Ograničenje unosa soli pomaže u kontroli krvnog pritiska i sprječava zadržavanje (retenciju) tekućine u organizmu. Procesirana i konzervirana hrana također sadrži veće količine natrija, te je stoga važno obavezno čitati deklaracije na proizvodima. Neke mineralne vode mogu biti bogate natrijem. Ukoliko je  je natrij vezan za bikarbonate nema nepovoljan utjecaj na arterijski krvni tlak. Naprotiv, mineralne vode bogate bikarbonatima imaju dokazano povoljno djelovanje na krvni tlak.

Bolesni bubrezi ne mogu efikasno eliminisati kalij što dovodi do njegovog prekomjernog nakupljanja u krvi. Povećan kalij je najveća opasnost kod oboljenja bubrega. Povećan kalij ugrožava vaš život i može dovesti do smrtonosnih poremećaja srčanog ritma. Povećan kalij je jedan od faktora zbog kojeg osobe sa zatajenjem bubrega idu na hemodijalizu.

Banane, narandže, krompir i paradajz su snažni izvori kalija, no sadrži ga i drugo voće i povrće u većim ili manjim količinama, stoga je nužan oprez pri kompoziciji jelovnika.

Važan dio prehrane čini adekvatan unos tekućine. Zdravim bubrezima ne predstavlja nikakav problem ako osoba dnevno popije dvije do tri litre vode. Naprotiv, voda je neophodna za normalan rad bubrega i za uklanjanje otrova. No, suprotno situaciji kod zdravih osoba, kod osoba sa oboljenjem bubrega mora se smanjiti i kontrolisati  unos tekućine i elektrolita.